یک اثرهنری بایک کالای هنری تفاوت اساسی دارد وتلویزیون به عنوان تولیدکننده ی کالاهای فرهنگی هنری  است نه آثارهنری. این نکته ی کلیدی است که توجه به آن مارادرمواجهه وبررسی باتولیدات تلویزیونی راهنمایی می کند.به همین دلیل به ظاهرساده است که سینما تئاترنقاشی موسیقی ودیگرآثارهنری که بخش عمده ای ازبرنامه های تلویزیون راتشکیل می دهندهمچنان پس ازسالها حضوردرتلویزیون همچنان استقلال خودراحفظ کرده است وعلیرغم پخش فیلم های سینمایی وکنسرت های موسیقی و تئاترهای صحنه ای وآثارهنری تجسمی ازاین رسانه ی فراگیراماهمچنان مخاطبین واقعی این هنرها ترجیح میدهند برای دیدن فیلم به سینمابروندوکنسرت های زنده ی موسیقی ازرونق برخورداراست وتئاترهابینندگان خودرادارند.

بادرنظرگرفتن نکته ی فوق به نظرمیرسد ...

ادامه مطلب

 

تلویزیون به عنوان یک رسانه ی فراگیرکه دائمانیازبه تامین برنامه برای آن وجودداردازهمان ابتدای شروع به کاردرجهان نگاه مصرف کنندگی به آثارمختلف هنری داشته است.

نمایش فیلم های سینمایی واجراوپخش نمایش های زنده ازهمان روزهای ابتدایی فراگیری تلویزیون دلیلی براین مدعاست.

تلویزیون دربرخوردواستفاده ازهرگونه ی هنری که به عنوان مواداولیه ی یک برنامه ی تلویزیونی قرارمیگیرد قواعدوویژگی های خودرابه عنوان یک رسانه ی قدرتمندتحمیل مینماید.علیرغم همه ی نکات فوق اغلب هنرمندان تئاتربه دلایل مختلف علاقمند به دیده شدن آثاراجرایی خویش برای طیف وسیعی ازمخاطبان هستند که شرایط ومحدمدیت های سال های اخیر درمحدودیت سالن وتعداداجراعملااکثرنگاههارامعطوف به تلویزیون واستفاده ازطیف وسیع مخاطبان این رسانه نموده است...

ادامه مطلب

محدوده ی دخالت شهرداری هادرجریانات فرهنگی وهنری شهرها کجاست؟

اگرهنرمندان به عنوان تولیدکنندگان فرهنگی وهنری هستند ودولت ها متولی نظارت براین تولیدات میباشند آیامیتوان برای شهرداری ها به غیرازبسترسازی وفراهم نمودن امکانات سخت افزاری برای تولیدات فرهنگی نقش دیگری راهم درنظرگرفت؟

آیاشهرداری ها باید به دنبال جریان سازی وتعیین جهت گیری فرهنگی هنرمندان شهرباشند؟ یا صرفاباید نقش هماهنگ کننده وتسهیل کننده ی حرکت های هنرمندان شهرباشند؟

باتوجه به سوالات فوق به نظرمیرسد شهرداری هادرسالیان اخیر باورود به عرصه ی تصدی گری دربخش فرهنگ وهنرعملانقش یک نهادولتی ثانویه راایفا کرده اند که باهمان شرایط بخش دولتی (بااندکی تفاوت)به سیاست گذاری وتصدی گری وتولیدات هنری میپردازند...

ادامه مطلب

طرح انتقال بزرگترین دانشگاه هنرایران به کرج سابقه ای طولانی دارد که گروهی آن راحتی به قبل از انقلاب ارتباط میدهند اماصرف نظر از تاریخچه ی این موضوع از حدودده سال قبل زمینه ی انتقال این دانشگاه از محل چهارراه ولیعصر تهران به منطقه گوهردشت و جنب دانشگاه آزادکرج فراهم شد وپس از کش وقوس های فراوان این انتقال به مرور آغاز شد که باانتقال رشته هایی مانند مجسمه سازی و موسیقی و...به مرور درحال جریان بود. این انتقال از ابتدابامخالفت ضمنی دانشجویان واساتید دانشگاه همراه بود چرا که قلب تپنده ی همه ی وقایع هنری متاسفانه درشهر تهران واقع است ودانشجو واستادی که قرارباشد درشهرکرج برای تعلیم وتعلم مستقر باشد عملا این امکان راازدست میدهد که دائمادرمعرض وقایع وجریانات موردنظرخودباشد.امااین انتقال که درجهت تمرکززدایی از شهرتهران درحال انجام بودوکاملاقطعی مینمود ناگهان طی چندسال اخیر باوقفه مواجه شدوپس ازچندی باانتشاراخباری مبنی برانتقال این دانشگاه به منطقه ای اطراف میدان امام خمینی تهران عملابه نظرمیرسدبه مانند برخی مواردحقوقی کان لم یکن تلقی شده است انگارنه انگار که این همه سرمایه و ساخت وساز وکارگاههای تخصصی ساخته شده وخوابگاه و...همگی درجهت یک هدفی باپشتوانه ی تحقیقاتی و علمی بوده است(شایدهم این تصورماست وازابتداتحقیقی درکارنبوده است)به هرحال این اتفاق درحال وقوع است وازماکاری ساخته نیست اما آنچه که به نظر میرسدبرای ما به عنوان شهروندان کرج دراین موردعبرت آموزاست این است که دلایل این ناکامی راباید دریک کلام عدم هویت شهری درکلانشهرکرج دانست!

اماچرادانشگاه هنردرکرج نماند؟

ادامه مطلب

هفته گذشته به نام پژوهش نامگذاری شده بود ونکته جالب اینکه درنشریات سازمان صداوسیمادرباره این مطلب بسیارنوشته شد اما نکته ای که ذهن بنده را مشغول کرد این بود که همچنان تعریفی که مدیران وگاه برنامه سازان تلویزیون ازپژوهش ارائه می دهند باتعریف آکادمیک پژوهش برنامه سازی متفاوت است.آنچه که درسازمان بعنوان تحقیق ارائه ودریافت میشودهمچنان پژوهش هایی است که به عنوان تحقیق اولیه می شناسیم درصورتی که پژوهش برنامه ای باید براساس تحقیقات اولیه وبانگاه رسانه ای انجام شود تا بتواند مفیددرامربرنامه سازی واقع گردد.کسانی که بانظرایشان این تحقیق ها تصویب وبرآورد ودرنهایت آرشیو میشود ودائمااز عدم تاثیرپژوهش هادرکیفیت برنامه هاگلایه مند هستند هیچگاه فکرنکردندکه آیاسازمان برای ساخت برنامه ای مثلاباموضوع صنایع دستی آیامیتواندبرای پژوهش دراین موردهزینه ای درحدسازمان صنایع دستی انجام دهد؟یااصولابرفرض تامین چنین هزینه ای توسط سازمان منطقی است؟باکمی دقت به نظرمی رسد مشکل اساسی درتعریف واژه ی پژوهش برنامه ای است مطلبی که دردانشکده سازمان تدریس می شود امامتاسفانه درعرصه عمل تاثیرگذار نیست.پژوهشگربرنامه ای کسی است که با شناخت موضوع موردنظر ورجوع به منابع ازمرحله کشف ایده تاتولید وحتی بعدازآن درمرحله نظرسنجی مخاطبان و ارائه نظرات به تهییه کننده و گروه برنامه ساز کمک می کند.ودراین مراحل با معرفی منابع به نویسنده وکشف ایده ی رسانه ای یعنی ایده ای که درآن موضوع برای مخاطب وسیعی جذابیت داشته باشدومعرفی میهمانان برنامه وحتی تماشاگران حاضر دراستودیو برنامه و...عملا تاثیر خودرادربرنامه می گذارد !مشاهده می کنید که این وظایف را عملا در برنامه های مادستیاران تهیه انجام میدهند چراکه احتمالا کسانی که عنوان محقق رایدک می کشند درامربرنامه سازی تلویزیونی قطعا انجام چنین وظایفی را دون شان خود میدانند! وجالب است که گردانندگان امور همچنان بدون توجه به این تفاوت درتعریف همچنان بدنبال دلایل عدم تاثیر تحقیقات انجام شده در کیفیت برنامه ها می گردند.   

دربخش نظرات دوستی واژه کسب سود درشبکه های خصوصی را نامفهوم عنوان کرده است که لازم دیدم توضیح بدهم.  درشبکه هایی که با سرمایه گذاری بخش دولتی ویا باسرمایه ی نهادهای عا م المنفعه ایجاد می شود الزاما کسب سود مادی و عینی مد نظر نیست به عنوان مثال شبکه هایی که به منظور تبلیغ ادیان دردنیا با سرمایه ی نهادهای مذهبی راه اندازی می شود ویا شبکه هایی که جهت آموزش وبا هدف ایجاد توسعه ویارفع برخی آسیب های اجتماعی توسط نهادهای بین المللی درمناطق محروم جهان راه اندازی میشودهمگی درذمره ی شبکه هایی هستند که برای تبیین ویا تبلیغ یک آرمان ویاایدئولوژی راه اندازی میشود ویا جهت آموزش اماشبکه های بخش خصوصی مشخصا جهت کسب سود مادی وعینی راه اندازی می شود وبه همین خاطرنمی تواند بدون مخاطب که شریان اصلی وحیاتی آنهاست به حیات ادامه دهد اماشبکه هایدولتی وعام المنفعه از این قاعده تبعیت نمی کند.